Dnia 11 października 2018 roku na lekcji języka polskiego uczniowie klasy VIII zaprezentowali staropolskie obyczaje i zwyczaje pt. „Poloneza czas zacząć…”. Prezentacja miała charakter scenek dotyczących obyczajów opisanych w „Panu Tadeuszu”.Chociaż akcja „Pana Tadeusza” obejmuje jedynie niewielki wycinek czasu to w poemacie Adama Mickiewicza ukazane zostało bogactwo zwyczajów i obyczajów, które pielęgnowano na terenach ówczesnej Rzeczpospolitej. Mickiewicz przedstawił szczegółowy obraz życia stanu szlacheckiego przełomu XVIII/XIX wieku; poeta dość drobiazgowo opisał życie na dworze, tradycje i obyczaje, które stanowiły dla niego esencję polskości; obyczaje związane z szeroko pojętym szlacheckim savoir -vivrem; staropolska gościnność - sadzania gości i domowników za stołem, zwyczaje towarzyskie, zabawy, zaloty, zaręczyny, tańce (polonez), towarzyskie spotkania, narady wspólne przechadzki, polowania, grzybobrania, sejmiki czy procesy sądowe. Pielęgnowanie obyczajów, przekazywanych z pokolenia na pokolenie nadawało życiu szlachty i ich codzienności głęboki sens. Wynikało z tradycji, szacunku do dawnych czasów, kiedy wszystko miało swój określony porządek i miejsce, było dowodem narodowej wspólnoty. Uczniowie zainscenizowali sposób przyrządzania wyśmienitej kawy z Soplicowa, przygotowali też relację na żywo ze staropolskiej uczty Wojskiego. Pokazali, że równie istotnym składnikiem szlacheckiego życia i kultury były zwyczaje, które wzbogacały ich codzienne życie i dostarczały rozrywki. Jedną z takich rozrywek było polowanie, wyraz szlacheckiego umiłowania przygody. Natura, lasy, ziemia były wszechobecne w życiu szlachty. Rozrywką, którą cieszyły się również kobiety, było grzybobranie. Wyprawy do lasu, na koźlarze, borowiki i rydze, były uważane za niezwykle cenną przyjemność. Strój na grzybobraniach był dodatkowo wzbogacony o słomkowy kapelusz i płócienne opończe. Również dla Wojskiego była to swoista zabawa, lecz on jako jedyny zbierał muchomory, które uważał za doskonałą truciznę na natrętne muchy.Uczniowie starali się ukazać, że tradycja w utworze „Pan Tadeusz” to świadectwo swoistego dorobku kulturowego i jedności stanu szlacheckiego. Podobnie jak obyczaje, tradycja sięgała korzeniami przeszłości i pojawiała się jako element składowy życia i jego dopełnienie od wielu lat.